Layli va Majnun (arabcha: مجنون و ليلى („Majnun va Laylo“)) - fors-turkiy romantik dostonidir. Chunki bu dostonlarni dastlab fors tarixiy asari „Shohnoma“da (Firdavsiy), keyinchalik shoir Nizomiy Ganjaviyning „Xusrav va Shirin“ dostonida va buyuk turkiy shoir Alisher Navoiyning beshligi boʻlmish ''Xamsa"sida uchraydi. Voqeiy boʻlmish bu hikoya Navoiyning ''Xamsa"sida Qays ibn al-Mulavvo ismli arab yigitining Layli ismli qiz bilan ishqiy munosabatlari yoritiladi. Oʻgʻlining bu qizga uylanishiga qarshi chiqqan otasining tazyiqlari va ayriliq tufayli Qays aqldan ozib, devona boʻladi („majnun“ va „jinni“ „dali“ soʻzlarining oʻzagi bir). Ko‘p zamonlardan buyon asrlar osha kitobxonlar va adabiyotshunoslar e’tibori va qiziqishlari, diqqati markazida bo‘lgan muhtasham “Layli va Majnun” dostoni o‘zining mahzun ishq qissasi ekanligi bilan bugungi kungacha ko‘pchilikning e’tiborini o‘ziga tortib kelmoqda. Majnun obrazi Sharq mumtoz adabiyotida yaratilgan mashhur obrazlardan biri va u adabiyotimiz tarixida o‘lmas obrazlardan biriga aylanib ulgurgan. Majnunning Sharq adabiyotida paydo bo‘lishi haqida shoir va olim Maqsud Shayxzoda shunday degan edi: “Navoiy “Xamsa”siga kirgan dostonlarning sujetlari Yaqin Sharqning yozuv poeziyasiga kirmasdan oldin turli xalqlarning folklorida yuritilgan chiroylik ertak, afsona, rivoyatlardan iborat edilar. O‘zi marvlik bo‘lib, Bag‘dodda yashagan Ibn Qutaybaning (IX asr) “Kitob ush-she’r va shuaro” (“She’r va shoirlar haqida kitob”) ham al-Isfahoniyning (X asr) “Kitob ul-Ag‘oniy”da berilgan ma’lumotga qarab, Majnun obrazining yozuv adabiyotida to‘g‘ridan-to‘g‘ri yaratilmaganini o‘ylash mumkindir” Layli va Majnun haqida arablarning o‘zlari badiiy asar yaratmaganlar, lekin manbalar tahlili shuni ko‘rsatadiki, bu romantik sujetning unsurlari ulardan kelib chiqadi.