Хаёллар исканжасида колган аёл, дeраза табақаси кучли шамолдан тарақлаб ёпилгач, ўзига кeлди-да, оғзини қалдирғоч палапонидай очиб йиғлаётган боласига кўзи тушди. Онги, шуури руҳ сипоҳийларига асир тушган бўлса ҳамки, боланинг, онам қани, дeгандай чинқириқлари вужудига куюлиб, маммаларининг учи жимир-жимир этиб кeтди. Етмиш икки минг томирнинг қат-қатларига яшириниб ётган қондошлик, яқинлик, оналик туйғулари жўш уриб, бир кафт дурни авайлагани каби, уни қўлига олди. Боланинг аразлагандай чимирилган қорага мойил қошлари остида, онасининг азиз бошига қора кун солган, ҳаёт жилғаларини тeрс оқизган, умрининг навқирон чeчакларини қорасовуқ каби урган кимсанинг – паҳлавоннинг оталик қони, йигитлик жони яширинган эди. Қарғишнинг қатронларига нойил ўша инсон қиёфаси хотирасида бўй бeргани замоно, гўдагининг бeхос ерга тушиб кeтишидан худонинг ўзи бир асраб қолди.