Ilk hikoyalar yozib yurgan о‘smirlik chog‘larim. Qiziq voqealar о‘ylab topishga urinaman, chiroyli sо‘zlar axtaraman… «Quyoshning oltin nurlari daraxt yaproqlarini zar bilan о‘radi, tubsiz osmonning moviy gumbazi mitti tilla sirg‘achalarga tо‘ldi», kabi jimjimador jumlalar tuzaman. Bu tasvirlar о‘zimga yoqsa ham kо‘nglimning bir chetida ularning allaqanday sovuqligini, yasamaligini, dilimdagi tuyg‘ularimni ifoda qilishga ojiz ekanini sezib, qiynalaman, iztirob chekaman… Bir kuni qо‘limga «Hojimurod» tushdi. Qissaning muqaddimasi, ya’ni qariqiz haqidagi hikoya ezmalikday tuyuldi. Men undan «sakrab» о‘tdim, о‘tdimu qissaning ilk misralarini о‘qib g‘alati bо‘lib ketdim… Menga shunday tuyuldiki, gо‘yo Tolstoy olis chechen ovulini emas, bizning qishloqni tasvirlagan. Kо‘z oldimga qishloq о‘rtasidagi machit, machitning yonidan soyga buriladigan tor kо‘cha keldi. Kо‘chaning ikki tomonidagi pastqam uylarning tomlarida chollar bog‘ qо‘rib yotishadi. Kechqurunlari qirdan poda qaytadi, borliqni qо‘y-qо‘zilarning ma’rashi tо‘ldiradi, mо‘rilardan tutun kо‘tarilib, havoda tezak hidi burqsiydi. Xuddi Tolstoy tasvirlagan manzara!.. Nazarimda Hojimurod shu machit tom