Ular turli xil kimyoviy tuzilishga ega organik birikmalar bo‘lib, oziq moddalar tarkibida qandaydir moddalar yetishmasligi natijasida odamlar kasal bo‘lishi to‘g‘risidagi ma‘lumotlar qadimiy Xitoy kitoblarida, keyinchalik Gippokrat asarlarida qayd etilgan. V.ni ilmiy nuqtai nazardan o‘rganish XVIII asrda boshlangan. Ingliz vrachi J. Lind (1757), fransuz fiziologi F. Majandi (1816), rus vrachi N. I. Lunin (1880), golland vrachi Eykman (1897), ingliz olimi F. Xopkins (1906)lar V.ni o‘rganishga juda katta hissa qo‘shdilar. Organizmda V. sintez qilinmaydi, kishi o‘zi uchun zarur V.ni turli ovqat moddalari bilan oladi. Ovqatda V. yetishmaganda gipovitaminoz, mutlaqo bo‘lmaganda avitaminoz paydo V.ning asosiy manbai o‘simliklardir (qarang Vitaminli o‘simliklar). V. hosil bo‘lishida mikroorganizmlar ham katta rol o‘ynaydi. V.ning biologik ahamiyati moddalar almashinuviga rostlovchi ta‘sir etishdan iborat. V. organizmda sodir bo‘ladigan kimyoviy reaksiyalarni kuchaytiradi, organizmning oziq moddalar