Qanchadir vaqt shunday qorong'ulik ichidamanki, qancha vaqtligi haqida hech qanday taxminim yo'q, o'zimni behush deb o'yladim. Keyin esa asta-sekin, behush insonlarning qorong'ulik ichida harakatni anglay olmasliklari va harakat bilan birga g'ichirlayotgan g'ildirakdan chiqqan aniq ritmik tovushni eshita olmasliklarini tushundim. Va ayni paytda boshim tepasidan to'piqlarimga qadar aloqa his qilayotgandim. Plastik yoki kauchukka o'xshash nimaningdir hidi kelayotgandi. Bu behushlik bo'la olmasdi va bu hislar, tush ko'rayotganimni o'ylash uchun ortig'i bilan... haqiqiy edi. U holda menga nimalar bo'lyapti? Men kim edim? Va bu tush bo'lmasa boshqa nima? G'ichirlaydigan g'ildirakning axmoqona ritmi uzildi va harakat to'xtadi. Atrofimni o'ragan va kauchuk kabi anqigan narsadan shitirlash eshitildi. Ovoz keldi: "Qaysi biri deyishgandi?". Taraddud. Ikkinchi ovoz: "Menimcha, to'rtinchi edi. Ha, to'rt." Yana hafakatlanishni boshladik, lekin bu safar sekinroq edi. Endi asta tashlangan oyoq tovushlarini eshita boshlagandim. Ehtimol, yumshoq tovonli oyoq kiyimlar, balki sport oyoq kiyimi kiyishgandir. Meni yana to'xtatishdi. Past tiqirlash ortidan shovqin bo'ldi. Menimcha bu, ochilgan eshikning tutqichi chiqargan tovush edi. Nimalar bo'lyapti? deya baqirdim, lekin qichqirig'im faqatgina miyamda qoldi. Lablarim qimirlamayotgandi. Lablarim va og'z