Bir kuni ertalab behalovat uyqudan uyg'onib ketgan Gregor Zamza o'zinga xayratlash haqiqatiga oylandi. U chalqan joylar, elkasini sivutdagi suyaklar bilan to'ldirib ketgan edi. Boshini qo'ygan, qornida paydo bo'lgan suyaksimon tangachalarga ko'zi toshdi. Ko'rpa doppaygan jigar rangi qoridan sirg'alib erga to'shay-tushay deb turardi. Tanasiga nisbatan aynanli darajada kichik oyog'i ko'z oldida tinmay pitirlardi. "Menga nima bo'ldi o'zi?", deb o'yladi u. Ahir, bu to'g'ri kelmaydigan xayrat. Usha qadrdon uy. Tor bolsa hamm odam yashaydigan uy, usha tort devor. Stolga har xil gazmollaridan qirg'ib olingan namunalar sochilib yurgan edi. (Gregor Zamza kommiyvoyer edi). Stolning tepasida tillo suvi yuritilgan romda yaqinligidagina o'zi jurnalidan qirg'ib olgan portret osilib turardi. Unda mayna shlyapa bilan qorjatka kiygan qaddi ravon xonim o'tirar va qirqma engga tiqilgan qornini cho'zib turardi.