Mashrab (1640–1711) o‘zbek mumtoz adabiyotining yorqin namoyandalaridan biri bo‘lib, o‘zining lirikasi orqali inson qalbi va ruhiy dunyosini yuksak badiiy saviyada ifoda etgan. Uning ijodiy merosi Sharq adabiyotining klassik an'analariga tayanib, sufiylik g‘oyalari va samimiy lirizmni o‘zida mujassam etadi. Mashrab lirikasining asosiy xususiyati undagi sufiylik ruhiyatidir. Uning she’rlari insonni ma’naviy poklanishga, o‘zligini anglashga va Ollohga yaqinlashishga chorlaydi. U sufiylikning vahdat ul-vujud (borliqning birligi) falsafasini yuksak badiiy obrazlarda tasvirlaydi.