Noma janri Oʻzbekistonda qadimiy xalq ogʻzaki ijodiyoti namunasidir. U asosan sevgi, dard, sogʻinch va ijtimoiy mavzularni qamrab olgan. Noma janri paydo boʻlishi oʻrta asrlarga, aniqroq aytganda, IX-X asrlarga borib taqaladi. Bu janr koʻpincha maktub, xat shaklida boʻlib, gʻazal va ruboiy kabi she’riy shakllarga yaqin. Mashhur noma ijodkorlari orasida Alisher Navoiy va Bobur kabi shoirlar boʻlib, ularning noma asarlari oʻz davrida katta shuhrat qozongan. Noma janri keyinchalik adabiy oʻqimishlilikning bir qismi sifatida xizmat qilgan va mazmun jihatidan ham, qiyofa jihatidan ham turli davrlarda boyib borgan.