Evtanaziyaga ruxsat berishni talab qiluvchilar harakati 1935 yili, AQSHda S.K. Millard «Evtanaziya jamiyati»ni tuzganidan keyin boshlandi. XX asrning boshida yurist Binding va psixiatr Goxe «noraso» hayotlarni yo‘qqilishni evtanaziya deb nomlashni taklif qildi. Oradan 30 yil o‘tganidan keyin vujudga kelgan fashistlar davlati ularning mazkur rejalarini amalga oshirdi. Fashizm mafkurasi «rahmdillikka asoslangan evtanaziya»dan juda tez «mafkuraviy maqsadlarga asoslangan evtanaziya»ga o‘tdi va «norasoxalqlar»ni omaviy tarzda qirg‘in qildi. Evtanaziyani bedavo dardga yo‘liqqan «oriy»lar uchun imtiyoz sifatida ma’qullashdan boshlab, 1939 yilning sentyabrida Gitler «yashashga nomunosibbo‘lgan barcha hayot shakllari»ni evtanaziya yordamida yo‘q qilish to‘g‘risidagi maxfiy farmonga imzo chekdi. Nomunosiblik masalasini har bir muayyan holatda vrachlar «uchligi» hal qilar edi. Natijada 2 yil ichida, turliman balardan olingan ma’lumotlarga ko‘ra, 100,000-275,000 odam qiribtashlandi. 1941 yil 3 avgustda episkop Klemens fon Galen o‘z xutbasidan atsistlarning evtanaziya dasturini «qip-qizil qotillik» deb ataganidan so‘ng dastur rasman yopib qo‘yildi.